Volcano in full swing - webcam

 The eruption in Geldingdal in Reykjanes is still in full swing.  A lot of lava flows from the main crater.  Hundreds of people have been in the area today to watch the eruption.  The volcano is about 40 km east of Eyrarbakki and only a few kilometers from the international airport.

Webcam

Breaking news!

 An eruption has begun in Reykjanes Iceland.  a lot of lava flows from four craters.

Eyrarbakki is now a protected area

 The village Eyrarbakki is the oldest village in Iceland.  Settlement began there in the Viking Age and soon developed into a trading post.  Until 1920, Eyrarbakki was the main trading post in the south of Iceland.  The village has now been declared a protected area.  Within those limits is a huge number of untouched antiquities.

https://www.arborg.is/media/skjol/1-Lf-Eyrarbakki-vernd_ibuafundur_2017.pdf

Congratulatons to Selfoss athletes

 A new sports hall has been built centrally in the Municipality of Árborg, which gives athletes the opportunity to practice all kinds of sports and football all year round.

 

Covid-19 infection in Eyrarbakki

 This winter, a coronavirus infection broke out at the Sólvéllir nursing home in Eyrarbakki and three elderly people died.  A total of 29 people have died from the disease in Iceland.  Vaccination has been difficult and only about 33.000 peoble have been vaccinated.

Expect an erupton in Reykjanes Iceland

 The Icelandic Meteorological Office has been closely monitoring the area south of Fagradalsfjall today in Reykjanes, where earthquakes have been continuous for two weeks.  There are indications that the magma channel is expanding to the southwest and has now reached Nátthaga, which is a valley just east of Borgarfjall In Reykjanes.  Measurements indicate that the corridor is moving about 500 meters in the last 24 hours.  Villages or the international airport are not considered to be in danger even if eruptions break to the surface.

Var skrímslið á Eyrarbakka Múlasni?

19. Nóvember 1594 gerði mikinn storm og segir svo í Skarðsannál: þverraði Hvítá í tveim stöðum hjá Áhrauni á Skeiðum, og í Flóa austan til með landinu, hjá Brúnastöðum, nær þvert yfir um. Þar var gengið þurrum fótum í einn hólma, sem áður var ófært, og teknar þaðan hríslur til merkis. Undruðust þetta menn, að þeir tveir kaflar skyldu þorna, þvi að áin var að sjá sem sjó annarsstaðar með rokviðri. Í þessum sömu stormum var brimgangur ógurlegur. Sást þá á Eyrarbakka, á Háeyri og skúmsstöðum skrímsl; það var ferfætt og hábeinótt, selhært, hafði annaðhvort svo sem hundshöfuð, eða hérahöfuð, en eyru svo stór sem ileppar lágu þau á hrygginn aftur; bolurinn var svo sem folaldskroppur og nokkuð styttri, hvit gjörð var yfir um það hjá bógunum, en var grátt eða svo sem móálótt fram; rófa var löng, kleppur sem á leónshala á endanum, frátt sem hundur; sást á kveldin. – Lýsingin á skrímslinu á ágætlega vel við asna eða múlasna, en hvaðan kom skepnan? Leiða má líkum að því að skip hafi farist í veðri þessu og meðal farm skipsins hafi þetta dýr verið og náð heilu og höldnu til lands.

Sjómenn farast í eldsvoða um borð í færeyskri skútu

Þriðjudaginn 20 mars, 1928 var færeyska skútan „Acorn" stödd austur á Meðallandsbugt í slæmu veðri. Kom þá stór sjór yfir skipið og fór töluvert af sjó ofan í klefann, þar sem hásetar voru. Skipið var nærri farið á hliðina er sjórinn reið yfir það og kastaðist salt og annað er var í lestinni út í aðra hliðina, svo skipið var hætt komið. Niðri í lúkarnum var karbiddunkur, sem stóð upp á hyllu. Kastaðist hann nú ofan á gólf og mun hafa laskast eitthvað, svo að sjór komst í karbidinn, myndaðist þegar gas og kviknaði í því af lampanum og varð ógurleg sprenging og allur klefinn í einu eldhafi. Einn mannana hneig þegar dauður niðnr, en hinir 8 komust í einhverju dauðans ofboði upp, allir skaðbrendir. Voru þeir fluttir i káetuna og önduðust tveir þeirra bráðlega og svo einn og einn þangað til 6 voru látnir. Tíu menn voru aðrir á skipinu en þessir, sem í eldinum lentu. Höfðu þeir nú nóg að gera að hjúkra hinum særðu og slökkva eldinn. Tókst þeim að slökkva í klefanum eftir svo sem hálfrar stundar og var þá haldið á stað, fyrst til Vestmannaeyja, en þar sem veður var of vont til að sigla þar inn, var ákveðið að fara til Reykjavikur. Var það erfið ferð, því að þeir fengu hvorki neytt svefns né matar allan timann. í káetunni máttu þeir ekki kveikja upp eld, þvi að hinir brunasáru menn þoldu ekki hitann. Og fram í hásetaklefa þorðu þeir ekki að kveikja, því að þeir óttuðust nýja sprengingu. Hinir 3 særðu menn voru fluttir á Landakotsspítala. Læknar þar höfðu von um það, að þessir menn mundu læknast. Leið þeim eftir vonum um nóttina og höfðu þá getað sofnað. Skipverjunum 10 sem ómeiddir voru, var fengin gisting á Hótel Heklu.

Þeir, sem létust voru allir frá Austurey í Færeyjum: Djoni Debes frá Gjá. Hans Jacob Joensen. Hans Jacob Biskopstö. Napolion Klein. Daniel Pauli Olsen Funding. Hans Jacob Jacobsen frá Eiði.

Aðrir sem brendust voru: Jacöb Pauli Biskopstö, faðir H. J. Biskopstö, sem dó. Joen Hansen, Eiði. og Hans Doris Mörköre, Eiði.

„Acorn" var frá Klagsvig í Færeyjum. Skútan var áður í eigu íslendinga. 

 Heimild: Ægir/Alþýðubl. 1928

Enskur togari kafsiglir færeyska skútu úti fyrir Þorlákshöfn

"Katríne" sökk á aðeins tveim mínútum.

Laugardaginn 17.mars 1928 lá færeyska skútan „Katrine" frá Þórshöfn að fiski úti fyrir Þorlákshöfn. Öll skipshöfnin var uppi nema skipstjórinn, sem var að vinnu lestinni. Veður var gott, stilt og bjart. Sá nú skipshöfnin, að togari kom og stefndi beint á skútuna. Hugðu Færeyingarnir, að hann myndi vilja hafa tal af þeim. Kölluðu þeir þá á skipstjóra og kemur hann upp. En áður en nokkuð verður gert til að forða árekstri, rennir togarinn á skútuna framan við framsiglu og gengur á að giska fjögur fet inn í skrokkinn á henni. Skipshöfnin á skútunni komst upp á togarann, en tveim mínútum eftir að áreksturinn varð, sökk „Katarine". Togarinn, sem var frá Grimsby" og hét „Soranus" og var á heimleið og vildi flytja Færeyingana til Þórshafnar, en færeyski skipstjórinn kaus heldur að hann og skipshöfn hans yrði flutt til Reykjavíkur. Þegar áreksturinn varð, var aðeins einn maður á stjórnpalli á enska togaranum, en það var bátsmaðurinn.

„Katarine" var 90 smálesta vélarskip; skipstjórinn átti hana sjálfur. Tuttugu og einn maður voru á skipinu. Fullyrðir skipshöfnin, að ef einhverjir hefðu verið undir þiljum, þá myndu þeir hafa farist.

Heimild: Ægir 1928

Alvarlegt slys um borð í togaranum Skallagrími þegar togvír slitnaði

Fjórir hásetar, er við vinnu voru á þilfari, urðu fyrir vírunum og stórslösuðust

Brynjólfur Guðjónsson var annar þeirra er lést. Hann var fæddur að Litlu-Háeyri á Eyrarbakka 19. nóvember 1915 og bróðir Sigurðar Guðjónssonar á Litlu-Háeyri er lengi var skipstjóri á Kveldúlfstogaranum Skallagrími. Brynjólfur var kornungur, er hann réðist á togara. Fyrst fór hann á Þórólf, til Kolbeins föðurbróður síns, en er Sigurður bróðir hans varð skipstjóri á Skallagrími árið 1936, réðist hann þangað og var þar æ síðan. Brynjólfur átti hlut í litlum bát á Eyrarbakka, Hafsteinn ÁR-201 sem róið var á í frístundum. Brynjólfur, kvæntist 1945 Fanneyju Hannesdóttur og áttu þau eitt barn. Togarinn Skallagrímur, fór í eina af sínum hefðbundnu veiðiferðum sumarið 1946. Í þessari ferð var komið við á Patreksfirði og var settur þar í land maðurer fengið hafði blóðeitrun, en skipið hélt svo áfram og byrjaði að toga út af Önundarfirði. Laugardagsmorguninn 6. júlí var botnvörpungurinn Skallagrimur að veiðum undan Barða. Um hálf ellefu leytið festist varpan skyndilega í botni og rifu vírarnir upp síðupollann stjórnborðsmegin. Fjórir hásetar, er við vinnu voru á þilfari, urðu fyrir vírunum og stórslösuðust, en Brynjólfur var einn þeirra. Reynt var að hjúkra þeim, svo sem kostur var á um borð. Jafnskjótt og pollinn hafði losnað var höggvið á vírana og stefnt með fullri ferð til Flateyrar og var komið þangað rétt fyrir hádegi. Um það bil, er skipið var að koma i höfn, andaðist Brynjólfur Guðjónsson, en hann hafði aldrei komist til meðvitundar frá því hann slasaðist, en annar hinna slösuðu háseta lést einnig skömmu síðar.

Heimild: brim.123.is 

Seglskipið Eos strandar við Eyrarbakka í aftakaveðri

Skipverjum bjargað um borð í Mary A. Johnson við illan leik.

Í janúar 1920 rak mannlaust skip inn fyrir brimgarðinn á Eyrarbakka og brotnaði í spón. Það var barkskipið „EOS“ frá Hafnafirði og hafði áhöfnin yfirgefið skipið skömmu áður. Skipið fór frá Hafnarfirði 19. janúar og var förinni heitið til Svíþjóðar. Dró mótorskipið „Venus" það úr höfn og skildi við það um tveim tímum síðar. Barkskipið komst síðan klakklaust fyrir Reykjanes. En aðfaranótt 21. janúar um kl. 2 gerði svo mikið aftakaveður [Af suðaustri], að ekki varð við neitt ráðið. Mistu þeir þá stjórn á skipinu og virtist svo um tíma, sem skipinu væri mikil hætta búin. Tóku þá seglin að rifna, hvert af öðru, og reiðar gengu úr lagi. Seint um nóttina fór veðrinu heldur að slota og var þá farið að aðgæta, hvort leki hefði hefði komið að skipinu, og kom þá í ljós, að talsverður sjór var kominn í það. Vildu skipsmenn þá reyna að dæla, en dælurnar voru i ólagi, og vinddæla, sem mest var treyst á, hafði öll brotnað í veðrinu, svo að ekki var viðlit að gera við hana. Fleiri bilanir komu og í ljós og með því að enginn tiltök voru að gera við alt það í rúmsjó, sem bilað hafði, þá var siglt af stað, þegar stjórn náðist á skipinu og lensað austur, því að Vestmannaeyjar voru nú einasta höfnin, sem tök var að ná.

Í birtingu um miðjan morgun sáu þeir Vestmannaeyjar fyrir stafni og var þá veður tekið að hægja. Settu þeir upp öll segl, sem þeir gátu og stýrðu til eyja, en síðdegis lygndi og voru þeir þá skamt N.V. af Eyjum. En brátt fór að hvessa af suðaustri og var þá slegið undan. Undir kvöld reyndu þeir að vekja eftirtekt á sér með neyðarmerkjum (blysum), en enginn tók eftir því. Um kl. 8 var komið suðaustan rok og sigldu þeir þá undan‚ [á lensi vestur með landi], en brátt herti veðrið svo mjög, að segl þau, sem eftir voru, fóru í tuskur og fylgdi þessu veðri stjórsjór, þrumur og eldingar. Einni eldingu sló niður í skipið nálægt skipstjóra og tveim öðrum, en engan þeirra sakaði til muna, og má merkilegt heita.

Alt í einu datt í dúnalogn litla stund, en fór svo að hvessa af suðvestri. Var þá skipinu haldið upp að vindi. Um kl. 3 um nóttina var kominn álandsstormur, og rak skipið til lands, og voru þá gefin neyðarmerki seinni part næturinnar. Um kl. 6 árdegis kom enski botnvörpungurinn Mary A. Johnson (skipstjóri Nielsen) þeim til hjálpar og fylgdi þeim þar til bjart var orðið. Ekki treystist hann til að draga skipið til hafnar, en bauðst til að fara til Eyja og reyna að ná í björgunarskipið, en með því að skipið átti þá svo skamt til lands, sá hann, að enginn tími væri til þess og vildi að skipshöfnin yfirgæfi „Eos“. Var þá ekki annað ráð vænna fyrir höndum og skaut hann út björgunarbáti til þeirra, (því að skipsbátur „Eos“ hafði laskast), og gengu skipverjar af „Eos“ allir í hann. Var það þó ekki auðsótt, því að sjór var mikill, en Englendingar heltu olíu i sjóinn og gerðu sér allt far um að hjálpa sem best. Sumum skipverja tókst að hafa nokkuð af fötum sínum með sér, en aðrir mistu alt, sem þeir höfðu meðferðis. Þetta mun hafa verið um hádegi á fimtudag og var svo beðið hjá barkinum, ef vera mætti, að honum yrði bjargað, en um kl. 4 var hann kominn upp í brimgarð, og var þá haldið til Reykjavíkur. Skipstjóri á „Eos“ var Davíð Gíslason. „Eos" var 456 smálestir að stærð (nettó). Eigendur h.f. Eos (þ. e. Jóhannes Reykdal, Guðm. Kr. Guðmundsson, Lárus Fjeldsted og Ásmundur í Hábæ).

Heimild: Ægir 1920. Austurland 1920. Alþ.bl.1920. http://brim.123.is/  

Guðmundur Sigurðsson skipstjóri gerist alifuglabóndi í Reykjavík.

Guðmundur Sigurðsson frá Garðbæ Eyrarbakka, f.1879 Skútukarl og togaraskipstjóri til margra ára, sneri sér að fuglarækt þegar sjómannsferlinum lauk. Hann var fyrst á þilskipinu Þór frá Reykjavík árið 1903. Skipstjóri var hann á skútunni „Guðrún Soffía“ síðan skipstjóri  á togurunum „Valurinn“ síðan á „Íslendingur“ og „Earl Herford“ sem var enskur leigutogari undir Íslenskum fána og síðan ensku togurunum „Sussux“  og  „ Andro Moca“  og síðast á  „Draupnir“. Um tíma skipstjóri á flutningaskipunum  „Stjarnan“ og „Francis Hyde“ sem Johnson &. Kaaber áttu. Hætti svo sjómennsku vegna heilsubrests 1928. Hann hóf þá að rækta alifugla og átti mikið fuglabú við Sundlaugaveg í Reykjavík fram til 1940.

Stórt sjávarflóð gengur yfir Eyrarbakka og veldur stórskaða.

Þetta gerðist árið 1653. "Var mikið veður að sunnan og útsunnan með ógurlegum sjávargangi allsstaðar fyrir austan Reykjanes svo tún spilltust, skip brotnuðu mest á Eyrarbakka, Grindavík og Selvogi. Á Eyrarbakka spillti flóðið bæði húsum og fé. Þar inni druknuðu hestar og kýr og sumt úti. Fólk flúði upp á hóla og hæðir meðan verst lét, en einn maður sjúkur druknaði í Einarshöfn. Danskt timburhús tók upp og flaut upp á Breiðumýri. Skaði var mikill á Hrauni (Hraunshverfi) og drapst búfénaður er sjór flóði inn í hús, en fólk flúði upp á húsbita eða út á þekjur. Katrín ekkja er þar bjó missti 80 hundraða í því flóði. þá tók upp skemmu frá Háeyri með öllu sem í var og barst hún upp í tjarnir. Kistur og annað lauslegt flaut langt upp í Flóa. Mörg verslunarhús brotnuðu eða skemdust og flutu tré úr þeim allt upp að Flóagafli". Sumir menn héldu sér uppi á húsbitunum en sumir afstóðu flóðið uppi á húsþekjum.Eftir þetta flóð varð að flytja bæina á þremur jörðum, Einarshöfn Hrauni og Skipum auk þess fór þá í eyði hjáleigan Pálskot. (þetta flóð er talið hið annað mesta sem komið hefur.) 

Þetta flóð var nefnt Háeyrarflóðið og gerðist 2. janúar 1653

Heimild: Saga Eyrarbakka o.f.l. 

vb.Ingólfur Arnarsson strandar við Ragnheiðarstaði

Vélbáturinn Ingólfur Arnarson úr  Reykjavík strandaði í nánd við Ragnheiðarstaði fyrir austan Stokkseyri aðfaranótt  mánudagsins 13. marz. Segja skipverjar, að  dýptarmælirinn hafi sýnt 20 faðma dýpi í  þann svip, sem skipið strandaði. — Skipið  sneri stefni að landi og voru um 200 m út í það. Brim var það mikið, að eigi varð  komizt út í það á bát. Björgunarsveitin frá  Stokkseyri fór á strandstaðinn, og tókst  henni að skjóta línu út í Ingólf í fyrsta  skoti. Sökum þess, hve langt var út í skipið, slaknaði á línunni, svo að skipverjar  fóru allir í kaf á leið til lands. Ekki varð  þeim meint við það, enda gátu þeir, þegar  í fjöruna var komið, farið í upphitaðan bíl  og fengið hressingu.

„Ingólfur Arnarson" var Svíþjóðarbátur, 102 rúml. að stærð, eign Ágústs Snæbjörnssonar o. fl., en Ágúst var skipstjóri  á bátnum. — Ingólfi varð eigi náð út, en  Dröfn h/f í Hafnarfirði keypti hann þarna  á staðnum af Vélbátafélaginu Gróttu fyrir 50 þús. kr. Tókst að bjarga úr honum vélinni, spili o. fl.

Franskir sjómenn bjarga 15 ungmennum úr Þorlákshöfn

Dag þennan (29.3.1883) bar upp á fimtudag næstan eftir páska, og hafði mörgum orðið minnisstæður á Suðurlandsundirlendinu og víðar, sökum aftakaveðurs af norðaustri, er þá skall á af skyndingu mikilli. Þá var útræði mikið í Þorlákshöfn og sjór sóttur kappsamlega. Einn af formönnum þar var Ólafur Jóhannesson frá Dísastöðum í Laugardælasókn í Flóa, nafnkunnur sjósóknari og maður afburða aflasæll. Hann týndist þennan dag og öll skipshöfnin með honum. Voru þeir 15 alls. Hefir það jafnan verið að ágætum viðhaft hér hversu vel mentur Ólafur frá Dísastöðum hafi verið, því svo er að orði kveðið þar um slóðir, að hjá honum hafi afreksmaður skipað hvert rúm, svo sem var á Orminum langa. Sérstaklega er við brugðið að fræknleik og fimi Andrési nokkrum frá Völlum í Ölfusi og var honum helst jafnað til þess, seem var Gunnar Hámundarson á Hlíðarenda.

Um Ólaf var þessi visa kveðin:

þó að rísi bára blá

brögnum vísa þorir

djúpan hnísu álinn á

Ólafur Disastöðum frá.

Þenna dag var og á sjó annað skip úr Þorlákshöfn, sem ekki náði lendingu. Voru þeir lítt menntir; flestir óharðnaðir unglingar. Formaðurinn var efnismaður mikill, kappsfullur, en kornungur og skorti því reynslu í formenskunni, sem vonlegt var. Fengu þeir við ekkert ráðið fyrir veðurofsanum og þvarr flesta bæði hug og dug. Vildi þeim það til happs, að þar var innanborðs maður ókvalráður og fullhugi hinn mesti, Símon Jónsson, sem lengi var í Foki á Eyrarbakka, ávalt  kendur við þann bæ. (fæddur 23. sept. 1852.) Þá er í óefni þetta var komið, tók Símon að sér stórn alla á skipinu og með harðfylgi nokkru tókst honum að telja þann hug í skipverja, að ekki mæltu þeir æðru til muna. Skipið var nær því hlaðið, og lét Símon ryðja það að mestu, en sjálfur sat hann við stýri og formaðurinn hið næsta honum. Segl nokkur höfðu þeir uppi og ætluðu þeir í fyrstu að freista þess, að ná, Iendingu í Selvogi, en jafnan þá þeir reyndu að halda grynnra, fengu þeir við ekkert ráðið og þótti sem skipið mundi sogast niður í sædjúpið; hrakti þá þvi æ lengra og lengra á haf út. Af fjórum mönnum fuku sjóhattarnir og lenti einn þeirra á krókstjakanum, sem stóð upp úr stafni skipsins, fraus hann við stjakann og sat þar það sem eftir var af hrakningunum. Seint um kveldið kom formaðurinn auga á frakkneskt fiskiskip, allnærri og héldu þeir þegar til móts við það. Höfðu Frakkar fyrst séð svo, sem væri fugl á flugi, en það var reyndar sjóhatturinn á krókstjakanum. Fóru þeir að athuga þetta nánara og sáu þá skipið íslenska, sem komið var 11 sjómilur undan landi. Torvelt reyndist, að ná þeim íslendingunum, 15 að tölu, upp á skeiðina frakknesku og liðu eigi minna en vær stundir fullar, frá því að hinum fyrsta var borgið og til þess, að hinum síðasta var hólpið. En það var Símon. Höfðu þeir þá verið 7—8 stundir i hrakningum þessum, og sem að Iikindum lætur, voru þeir allmjög þrekaðir eftir sjóvolkið. En þess minntust þeir félagar löngum, hversu ágætar voru viðtökurnar hjá Frökkum. Hrestu þeir þá fyrst á drykk þeim, sem alment er til sveita á íslandi kallaður koniakspúns, og hlýnaði að þeim íslendingunum, í hamsi við þetta, því munngártið var sterkt blandað og heitt vel.

Veðráttan var úfin og stormasöm, svo að þeir félagar urðu að dvelja heila viku hjá þeim lífgjöfum sínum, áður þeir kæmust á land i Vestmannaeyjum. Tóku eyjarskeggjar þeim með gestrisni mikilli, þótt hart væri þá í ári þar í eyjum. Skipstjórinn franski skrifaði sýslumanni í Vestmannaeyjum bréf, og sagði þar, meðal annars, frá sjóhattinum á krókstjakanum, sem fyrst vakti eftirtekt hans, og því, hversu langt frá landi mannbjörgin varð. Samdægurs og þeir hrakningsmennirnir lentu í Vestmannaeyjum, voru níu flöskubréf send til lands og voru tvö þeirra komin upp í Landeyjasand morguninn eftir.

Heimild Morgunbl. 26,03,1923.

Eyrbekkingur lætur lífið í árás á skemmtistaðnum Vegas.

Sigurður Sigurmundarson, 26 ára gamall Eyrbekkingur, varð  fyrir hrottalegri líkamsárás á skemtistaðnum Vegas 14. maí árið 1997. Sigurður lést á Sjúkrahúsi Reykjavíkur tæpum sólarhring eftir árásina. Hann komst aldrei til meðvitundar. Sigurður heitinn var þarna inni með tveimur vinum sínum. Þeir voru allir mjög hressir og glaðværir strákar og voru að horfa á dansinn og skemmta sér. Það var frekar fátt fólk inni og ekkert vesen. Síðan rétt fyrir lokun klukkan eitt gerðist þetta. Fjórir menn réðust skyndilega á Sigurð við dansgólfið og börðu hann i höfuðið, alla vega þrisvar sinnum. Við síðasta höggið skall hann harkalega í gólfið. Hann lá meðvitundarlaus á gólfinu. Vinir hans tveir reyndu að hjálpa og þá réðust árásarmennirnir á þá. Þá voru tveir dyraverðir komnir að og náðu að stöðva þá. Sigurður var frá Einarshöfn, fæddur 10. mars 1971, sjómaður og mikill stangveiðiunandi.

Heimild: Dagblaðið Vísir - DV

Eyrbekkingar missa tvo báta.

Þann 15. maí  1929 strandaði mótorbáturinn „Olga" frá  Eyrarbakka við Þorlákshöfn. Skipverjar, 2 að tölu, björguðust ómeiddir í land, en  báturinn eyðilagðist. Olga ÁR-166 var 9,09 brl. Með10 ha. Dan-vél. Smíðaður í Fredriksund í Danmörku 1908. Olga bar áður einkennisstafina VE 139 og var keyptur frá Vestmannaeyjum 1919, en það voru þeir Páll Guðmundsson, Sandvík, Torfi Sigurðsson, Einarshöfn, og Ingvar Guðmundsson á Grimsstöðum sem keyptu bátinn. Árið 1926 keypti Jón Jónsson frá Hliðarenda bátinn.

Þann 13. ágúst 1929 sökk mótorbáturinn „Halkion" frá  Eyrarbakka við land á Siglufirði. Hafði rekist á hafís i Húnaflóa og laskast. Skipverja sakaði ekki. Báturinn var keyptur til Eyrarbakka 1918, en eigandur voru Vilbergur Jóhannsson, Helgafelli. Og Jóhann V Daníelsson.

Togarar nokkrir sem farist hafa. „Leifur heppni“ 8. febr. 1925. Fórst á rúmsjó. „Ása“ 20. des. 1925. Við  Jökul. „Eiríkur  rauði“ 2. marz 1927. Við Sandana. „Ása“ 3. apríl 1927. Við Grindavík. „Austri“ 7.  septbr. 1927; Við Vatnsnes  nyrðra. „Jón forseti“ 27. febr. 1928. Við Stafnes. „Menja“ 12.  júní 1928. Sökk á  rúmsjó. „Apríl“ 1. des. 1930. Fór st á  rúmsjó. „Barðinn“  2 1. ágúst 1931. Við Þjót. „Leiknir“  fórst 2 1. nóvbr.1931 Við Kúðaós.

Jónas Einarsson formaður í Garðhúsum gefur skýrslu.

Þann 19. ágúst 1898 vildi svo til, að skip lá, fyrir utan Einarshafnarsund, sem var á leið í land, úr gufubátnum „Reykjavik". Þoka var, lágsjávað og brim. Álitu  þeir sem í landi voru, að skipið sem úti fyrir lá, þyrfti 2 menn til viðbótar til að geta lent, svo afráðið var að senda skip út, með 11 mönnum, til hjálpar, og færu því þessir 2 menn yfir sem álitið var að skipið hefði vantað.

Þetta var gjört, og fór Jón Sigurðsson (formaður) af Eyrarbakka út með skipið. Skipinu gekk vel út úr sundinu, og lét hann 2 menn af þessum 11 í skipið, sem úti fyrir lá. Þegar það var gjört tók hann 3 bagga af harðfiski úr skipinu, sem hann lét mennina vinna að til að rýma til, en um borð var töluvert af ýmsum munum, sem olli þrengslum; að því búnu sneri áðurnefndur formaður Jón Sigurðsson frá skipinu, og með samráði við hásetana lagði hann á sundið aftur og komst tafarlaust inn i það mitt, þangað til allt í einu kom stór brimsjór, sem hvolfdi skipinu á augnabliki; strax komust 2 mennirnir á kjöl, en þá hvoldi því strax upp í loft, og komust þá þessir tveir menn, sem á kjöl komust, upp i það; smátt og smátt komust svo 7 alls upp í skipið aftur, hinir 2 af þessum 9 mönnum, sem voru á skipinu, komust aldrei í skipið, annar hélt sér á sundi, en straumur bar hann frá skipinu, þar til að hann sökk, ,hinn sást aldrei frá því fyrst að skipinu hvolfdi.

Menn voru allir í landi, og skip ekki við hendina, nema vestur á skipalegunni lá hlaðinn áttæringur af salti, sem búið var að ferma úr saltskipi frá Lefolis- verslun, sem á höfninni Iá. Þegar sást úr landi, að skipinu hvolfdi, brá ég undirritaður Jónas Einarsson (form.) á Eyrarbakka, fljótt við, ásamt nokkrum mönnum sem við hendina voru, og hlupum sem við gátum niður í fjöruborð og að kletti neðst við sjóinn, þar sem fyrnefndur áttræðingur lá fullur af saltinu; við ruddum úr honum saltinu, og með sama á stað og vestur að sundi; voru þá komnir 2 bátar að sundinu, annar frá gufubátnum „Oddi" og hinn frá skipinu Thor.

Christensen skipstjóri af „Oddi" var á öðrum bátnum með háseta sinum, en stýrimaður og háseti af Thor á hinum. Bátarnir treystu sér ekki að leggja á sundið, til að gjöra björgunartilraun, því jafnt og þétt gekk fallandi brimsjór yfir það; ég lagði þó tafarlaust á sundið, og komst með illan leik út að skipinu, var það þá á réttum kili þversum í sundinu og mennirnir 7 í þvi. Gerðum við þá strax tilrunir að bjarga, og gekk það vel, því einmitt þá var sjórinn að miklu leyti kyrr. Björguðum við því að heita á samri stund þessum 7 mönnum, sem í skipinu voru; voru þeir þá nær dauða en lífi áður en við höfðum flutt þá í land. Var þeim veitt hin besta aðhlynning, sem mögulegt var að hafa, með læknisráði, enda eru þeir nú búnir að fá heilsu, utan einn af þeim, sem dó nokkru síðar. -

Að þessi skýrsla sé svo rétt að öllu, sem hægt er, vottum vér undirritaðir upp á æru og samvisku.

Eyrarbakka 1898. (Undirskriftir vanta).

Þetta er bókað í sýslubókum Árnessýslu 1898.

Formaður fyrir þessari björgun var Jónas Einarsson i Garðhúsum á Eyrarbakka; druknaði hann á „Sæfaranum" (Framtíðinni), sem fórst yst á Bússusundi 5. apríl 1927. Einn af þeim, sem best gengu fram við björgunina, var Jóhann Gíslason frá Steinskoti á Eyrarbakka, síðar fiskimatsmaður í Reykjavik, og einn af þeim, sem var bjargað var Þorsteinn Þorsteinsson síðar kaupmaður í Keflavík.

Heimild: Ægir 1908

Svanur frá Stokkseyri kallar á hjálp

„Sunnudaginn 8. april 1923 var mb. Svanur frá Stokkseyri i fiskiróðri og flaggaði nauðaflaggi; sást það úr landi, var þá nálægt hádegi, og allir aðrir komnir i land er á sjó fóru um morguninn. Eftir nokkurn tíma varð Þórarinn Guðmundsson formaður á mb. Frið tilbúinn Svani til hjálpar, en hann krafðist þess að annar bátur kæmi með sér til hjálpar; fór Guðmundur Karl Guðmundsson á Stokkseyri þá með honum á mb. Baldur. Náðum þeir fljótt í Svan; hafði vél hans stansað og drógu þeir hann inn að Stokkseyrarsundi, en lengra var eigi mögulegt að koma tveim bátum við til að draga Svan.

Vindur var snarpur á suðaustan og allmikið brim. Slepti nú Svanur dráttartaug Baldurs, en Friður bjóst til að draga Svan inn sundið, en Guðmundur beið fyrir utan brimgarðinn á meðan.

Þá Friður er kominn með Svan nálægt hálfa leið inn sundið slitnar dráttartaugin milli bátanna. Friður gat ómögulega snúið við vegna þrengsla, rak þvi Svanur hjálparlaus fyrir straum og vindi þvert af leið, vestur í brimgarðinn; gáfu þá skipverjar af Svan neyðarmerki; brá Guðmundur þá strax við og fór með fyllsta hraða af stað, en þar sem hann var staddur nokkuð út á, þegar Svanur slitnaði aftan úr Frið, hafði Svan rekið all-langt af leið, og var kominn svo langt vestur í brimgarðinn, að Guðmundur taldi hina mestu hættu að hálgast hann; þó réði hann af að reyna það, vék af leiðinni, og þrátt fyrir að brotsjóir féllu bæði dýpra og grynnra, tókst honum að komast svo nærri Svan, að auðið varð að kasta til hans dráttartaug, og síðan að draga hann inn á rétta leið til lands. Það mátti sannarlega heldur ekki seinna vera að i Svan næðist.

Knarrarósviti (Baugstaðaviti)

Loftstaðahóll var talinn heppilegasta vitastæðið á standlengjunni milli Ölfusár og Þjórsár. En  þegar farið  var að  bora í hólinn,  reyndist  þar ekki  fáanleg nógu traust  undirstaða og  var  þá horfið að því  ráði, að  reisa vitann við Knararós á Baugstaða kampi. Var byrjað á byggingunni í  september 1938 og lokið við að koma henni upp í nóv.  s ama  ár. Sumarið 1939 var unnið að því að setja ljóstæki í vit ann og ganga frá  honum að öðru leyti. —  Þann 31. ágúst  það sama ár var vitinn vígður og tók ann samdægurs til starfa.

Vitinn stendur 4 m yfir sjávarmáli, en hæð hans frá jörðu er 26 metrar. Hann er byggður úr  járnbentri  steinsteypu. Veggirnir eru mjög  þunnir, m.v. vita erlendis, eða 20 cm. Að utan er hann  pússaður með  kvarsi. Í gluggunum var allsstaðar svokallað gangstéttargler sem var  grópað í veggina. Smíði vitans var meðal  annars miðað við  það, að viðhald  hans yrði sem ódýrast, en  jafnframt reynt að  hafa  hann  rammgeran og var því enginn viður notaður nema í stigann. Linsan í ljóstæki Knararós vita er 500 mm og  upphaflega var 50 l. gasbrennari til ljósgjafar og fékst með því 6100  kerta Ijósmagn. Ljóssvið vitans var þá 16 mílur. Fyrsti vitavörðurinn var Páll Gunnarsson bóndi á Baugsstöðum og þurfti hann að sinna vitanum annan hvern dag. Teikninguna af vitan um gerði Axel Sveinsson verkfræðingur, en verkstjóri  var Sigurður Pétursson frá Sauðárkróki.